مقاله در مورد اندازه‌گيري مزيت نسبي در صنعت قطعه‌سازي خودرو كشور لينک پرداخت و دانلود *پايين مطلب* فرمت فايل:Word (قابل ويرايش و آماده پرينت) تعداد صفحه29 بخشی از فهرست مطالب چكيده مقدمه 2 . معرفي روش اندازه گيري DRC 3ـ2. جمع آوري آمار و اطلاعات 3 . اندازه گيري DRC واحدهاي قطعه سازي منتخب 3ـ1. انتخاب واحدهاي قطعه ساز 3ـ3. بررسي روند تحولات DRC در واحدهاي قطعه سازي منتخب 3ـ4. بررسي مزيت نسبي محصولات توليدي واحدهاي قطعه سازي منتخب اندازه گيري مزيت نسبي در صنعت قطعه سازي خودرو كشور از طريق DRC atilde; چكيده اين مقاله به اندازه گيري مزيت نسبي توليدات شركت هاي توليدكننده قطعات تندمصرف خودرو طي يك دوره 5 ساله براساس روش هزينه منابع داخلي (برمبناي روش حسابهاي صنعتي) مي پردازد. بكارگيري اين رويكرد جديد در ارزيابي هزينه منابع داخلي توليدات بنگاه ها ( از طريق هزينه هاي واحدهاي توليدي) به دليل بهره گيري از اطلاعات به هنگام، قيمت هاي سايه اي و ... از توانايي بيشتري نسبت به روش هاي متنوع قبلي برخوردار است. بدين منظور مقاله حاضر ابتدا به شاخص هاي اندازه گيري هزينه منابع داخلي پرداخته و سپس ضمن معرفي روش شناسي رهيافت جديد DRC به اندازه گيري مزيت نسبي چند شركت منتخب توليدكننده قطعات تند مصرف خودرو و تجزيه و تحليل آن مي پردازد. مقدمه شناخت از وضع موجود صنايع و ساختار حمايتي از آنها در راستاي پيوستن به سازمان تجارت جهاني (WTO) از موضوعات مورد علاقه سياستگذاران كشور است. تصميم گيري در خصوص پيوستن به (WTO) نيازمند بررسي دقيق ( بر مبناي روش هاي علمي) صنايع كشور در مورد مزيت هاي نسبي و سياست هاي حمايتي موجود در آنهاست. پس از شناخت مزيت هاي نسبي در صنايع، مي توان از آن به عنوان ابزاري جهت تخصيص مناسب منابع بين صنايع يا حتي درون صنايع استفاده نمود. در اين مقاله نيز سعي مي شود با استفاده از معيار هزينه منابع داخلي1 (DRC) كه يكي از معيارهاي مناسب جهت نشان دادن كارايي در تخصيص منابع است، مزيت نسبي در صنعت قطعه سازي مورد بررسي قرار گيرد. به جهت محدوديت در آمار و اطلاعات مورد نياز تنها به هشت واحد توليدكننده قطعات تند مصرف2 خودرو (قطعاتي هستند كه در طول عمر يك خودرو با سرعت بيشتري نسبت به ساير قطعات تعويض مي شوند)، در دوره زماني 77-1374 اكتفا شده است. بدين منظور ابتدا شاخص هاي اندازه گيري هزينه منابع داخلي بررسي شده و سپس روش اندازه گيري هزينه منابع داخلي در اين مقاله معرفي مي شود و در ادامه نتايج محاسبات مورد تجزيه و تحليل قرار مي گيرند و در پايان خلاصه و نتيجه گيري ارايه مي گردد. 1 . شاخص هاي اندازه گيري هزينه منابع داخلي (DRC) مفهوم هزينه منابع داخلي، كاربردي از تحليل بازدهي عوامل بر پايه ارز خارجي است. به عبارت ديگر DRC هزينه فرصت از دست رفته واقعي منابع داخلي كه صرف توليد يك كالاي خاص بر حسب قيمت هاي جهاني مي شود، است و يا DRC نسبت ارزش سايه اي داده هاي خالص داخلي به ارزش سايه اي ستانده هاي خالص مبادله شده مي باشد (فين 1995). اين معياراولين بار توسط برونو3 در سال 1976 و سپس در سال 1972 مطرح شد و سپس محققين ديگري نظير كروگر (1972)، لوفسكي (1972)، گرين اوي و ميلز (1990)، فين (1995) و پركينز (1997) با انجام تعديلاتي، آن را مورد استفاده قرار دادند. روش هزينه منابع داخلي بسيار مشابه روش تحليل هزينه ـ فايده است. با اين تفاوت كه روش هزينه ـ فايده، كل هزينه واقعي و سوددهي را مقايسه مي كند؛ در حالي كه روش DRC علاوه بر در نظر گرفتن هزينه منابع داخلي، صرفه جويي در ارز خارجي را نيز محلوظ مي دارد. به عبارت ديگر روش هزينه منابع داخلي4 يك معيار هزينه ـ فايده است كه براساس آن سياستگذاران و تصميم گيرندگان نهايي كشور، تصميم مي گيرند كه آن محصول را خود توليد كنند و يا آن را از بازارهاي جهاني وارد نمايند. بدين ترتيب اگر منفعت نهايي خالص حاصل از تحليل هزينه ـ فايده مثبت باشد، طرح سرمايه گذاري انجام و در غير اينصورت طرح متوقف مي شود. پس مدل كلي DRC را مي توان براساس روش منفعت خالص اجتماعي5 فرمول بندي و تفسير نمود. atilde; اين مقاله مستخرج از طرح بررسي مزيت نسبي و شناسايي بازارهاي هدف صادراتي قطعات خودرو ايرانldquo; است كه در مؤسسه مطالعات و پژوهشهاي بازرگاني انجام گرفته است.