دانلود مقاله بتن در كارگاه هاي ايران عنوان: بتن در كارگاه هاي ايران فرمت فایل: word( قابل ویرایش) تعداد صفحات: 96 خلاصه آنچه در مقاله بتن در كارگاه هاي ايران می خوانید :كليه واكنش هاي شيميايي سيمان در جهت سخت شدن و چسبيدن به سنگدانه ها و در نهايت چسبانيدن سنگدانه ها به همديگر در مجاورت آب شروع مي شود. در نتيجه ايده آل آنست آبي كه در بتن مورد استفاده قرار مي گيرد هيچ گونه وتكنش مضاعفي در اثر املاح موجود در خود در بتن ايجاد ننمايد ولي عملا چنين چيزي ممكن نيست زيرا آبي با اين مشخصات، بايد بكلي فاقد هر نوع نمك بوده و بعبارت ديگر بايد آب مقطر چند بار تقطير شده باشد كه اين غير ممكن است زيرا هر نوع آبي كه در بتن مورد استفاده قرار گيرد كم يا زياد حاوي مقداري املاح معدني و يا ذرات شناور مي باشد كه آنها كم و بيش روي مقاومت هاي بتن تأثير مي گذارد كه ممكن است اين اثرات خنثي و يا منفي باشد حتي ممكن است اين اثرات مضر آنقدر روي مقاومت هاي بتن اثرات منفي داشته باشد كه قطعه را در دراز مدت بدون مصرف نمايد. بعضي از اين املاح روي قطعه بتني اثرات فوري و زودگذر دارند و با پايان گرفتن روند سخت شدن قطعه اثرات آنها نيز تمام مي شود و به عنصر خنثي تبديل مي گردند ولي ممكن است اين اثرات زودگذر به قطعه آسيب برساند مثلا ممكن است اين املاح زمان گيرش سيمان را به تعويق بياندازد و يا زمان آنرا تسريع كند. از آنجا كه اين هر دو مطلب اگر در محاسبات منظور نشده باشد زيان آور خواهند بود. زيرا تسريع در گيرش سيمان ممكن است حرارت هيدراسيون را بالا ببرد و عوارض جانبي داشته باشد وتعويق در گيرش سيمان ممكن است احتياج به زمان بيشتري براي قالب برداري داشته باشد كه اگر رعايت نشود زيان بار خواهد بود. با نگاه اول، آبي كه در بتن مصرف مي شود بايد فاقد رنگ، بو و مزه باشد و همچنين قابل خوردن باشد. البته اين بدان معني نيست كه كليه آبهايي كه داراي رنگ يا بو و يا مزه هستند براي بتن غير قابل استفاده مي باشند و يا همچنين آبي كه مصرف خوردن ندارد نبايد در بتن مصرف شود و همين طور بر عكس نمي توان گفت كه كليه آبهاي خوراكي براي بتن هيچ گونه زياني ندارند. علت آنكه كليه آئين نامه ها به اين مطلب تأكيد دارند كه آب خوراكي براي بتن بايد مصرف شود آنست كه در نظر اول معيار ديگري براي انتخاب آب وجود ندارد چه بسا ممكن است آبهاي خوراكي مخصوصا آب معدني و يا آب چاه داراي املاحي باشند كه با مواد موجود در سيمان تركيبات ثانويه اي بوجود بياورند كه براي بتن و حتي فولاد داخل آن مضر باشند و در آنها خورندگي تدريجي ايجاد نمايد. با توجه به مطلب فوق اگر آب مورد مصرف در بتن قابل خوردن نيست بايد قبل از مصرف مورد آزمايش قرار گيرد. در صورت عدم تأييد آزمايشگاه يا بايد آب موجود در محل تصفيه شود و يا بايد آب از محل ديگري به كارگاه حمل گردد. از اين دو راه هر كدام اقتصادي تر است مي بايد انتخاب گردد. در بسياري از موارد مشاهده گرديده است كه تصفيه آب موجود در حد قابل قبول براي مصرف در بتن ارزانتر تمام مي شود. اگر بتن ريزي در كنار دريا و يا شهرهاي ساحلي انجام مي شود و ناگزير از مصرف آب شور دريا هستيم بايد قطعات ريخته شده با آب موجود و همچنين با آب شيرين و قلبل خوردن را از لحاظ مقاومتهاي 3-7 و 28 روزه با همديگر مقايسه كنيم چنانچه مقاومتهاي قطعه ريخته شده با آب موجود حداقل 90 درصد قطعه ريخته شده با آب شيرين و قابل خوردن بود اكثر آئين نامه هاي معتبر دنيا مصرف چنين آبي را براي بتن مجاز مي دانند در غير اينصورت بايد به فكر اصلاح آب باشيم. ضمنا يادآور مي گردد در بتن ريزيهاي كوچك مانند يك ساختمان با توجه به اينكه مهندسين محاسب ايراني ضريب اطمينان بالائي را در محاسبات منظور نمي نمايند عدد 90 درصد عدد قابل اطميناني مي باشد ولي در بتن ريزي هاي بزرگ مانند ساختمان يك سد و يا پايه يك پل كه در معرض آبهاي سولفاته است در مورد اين عدد بايد با احتياط بيشتري اقدام نمود. 1-مواد مخلوط معلق 2-املاح تركيب شده يا مخلوط با آب كه با چشم قابل ديدن نيستند. قسمتي از مواد مخلوط در آب كه براي بتن مضر است با چشم قابل رويت است. و اين مواد بيشتر در آبهاي راكد و مردابها يافت مي شوند مانند خزه ها تكه هاي چوب يا ذغال- لاشه حيوانات مخصوصا ماهي هاي ريز و غيره در اين مورد چنانچه آلودگي آب به همين مقدار خاتمه پيدا كند كار آسان است زيرا با گذرانيدن آن از يك صافي مانند يك طور سيمي قابل مصرف مي شود. در مورد دوم كه آب حاوي مقداري املاح است با توجه به اينكه اين املاح ممكن است اثرات تخريبي دراز مدت در قطعه بتني داشته باشند بايد دقت بيشتري بعمل آيد و آب حتما بايد از نقطه نظر املاح موجود در آن مورد آزمايش قرار گيرد زيرا اثر تخريبي اين املاح چنانچه از مقدار معيني بيشتر باشد فوق العاده زياد است بطوريكه حتي مي تواند در دراز مدت قطعه بتني را غير قابل مصرف نمايد مثلا اگر آب مصرفي در بتن از آبهاي زير زميني باشد مانند آب چاه در اين آبها ممكن است بين 10 تا 20 ميليگرم در ليتر گاز كربنيك موجود باشد، حتي اين گاز ممكن است تا 250 ميليگرم در ليتر هم برسد مقدار كم گاز كربنيك در آب مضر نيست ولي اگر مقدار آن زياد باشد روي روند سخت شدن سيمان اثر مي گذارد و در فعل و انفعالات آن شركت مي كند. اين گاز ابتدا مستقيما با آهك تغيير شكل نيافته در سيمان (آهكي كه به چهار عنصر اصلي سيمان تبديل نشده است) كه حتما در آن موجود است تركيب مي شود و سپس روي كربنات كلسيم موجود در سيمان اثر گذاشته و با آن تركيب شده و بي كربنات محلول در آب مي دهد. هر قدر گازكربنيك محلول در آب زيادتر باشد پيشرفت اين واكنش بيشتر است از طرفي در روند فعل و انفعالات فوق اسيد كربنيك H2co3 تشكيل مي شود كه اسيدي است زود اثر و ناپايدار اين ماده محيط را اسيدي كرده و اسيديته آب را بالا برده و در صورتيكه مقدار آن زياد باشد روي فولاد موجود در بتن اثر گذاشته و در آن خورندگي ايجاد مي نمايد همچنين آبهاي سولفاته مخصوصا اگر سولفات كلسيم باشد با تري كلسيم آلومينات (3 CaoAl2o3) C3A موجود در سيمان كه يكي از چهار عنصر اصلي تشكيل دهنده سيمان مي باشد تركيب شده و تشكيل سولفور آلومينات كلسيم به فرمول C aSo4 3 و CaoAl2o33 مي دهد كه جسم اخير بلور سوزني شكل با حجم زياد بوده و اگر اين جسم وارد شبكه كريستالهاي سيمان كه مشغول سخت شدن مي باشند بشود در آن شكاف ايجاد كرده و باعث متلاشي شدن آن مي گردد در نتيجه سيمان نمي تواند مقاومت لازم را در بتن ايجاد نمايد. البته لازم به يادآوري است كه اين تخريب با چشم قابل رويت نيست حتي ممكن است در نظر اول هيچ گونه آسيب ظاهري در قطعه مشاهده نشود ولي اصولا در باربري قطعه اثر منفي دارد. آب در بتن داراي سه نقش اساسي است: 1-سيمان در مجاورت آب شروم به فعل وانفعالات شيميايي براي سخت شدن و بهم چسبانيدن دانه ها مي نمايد. اين سخت شدن در اثر تشكيل سيليكاتها و آلوموميناتهاي كلسيم متبلور انجام مي شود مقدار اين اب در حدود 20 درصد وزن سيمان مي باشد يعني براي يك بتن با 350 كيلوگرم سيمان در متر مكعب در اين مرحله 70 ليتر آب مورد نياز است. 2-آب سطح جانبي دانه ها را تر نموده و باصطلاح آنها را روغن كاري مي نمايد و باعث آن مي شود كه دانه ها روي هم بلغزند و در كنار يكديگر قرار گيرند. سنگدانه هاي طبيعي كه در آبرفتها از روي هم غلطيدن و خرد شدن سنگ هاي درشت بوجود مي آيد و در نتيجه داراي سطحي صيقلي هستند در اين مورد به آب كمتري نياز دارند و در عوض سنگدانه هاي شكسته كه داراي سطحي ناصاف مي باشند به آب بيشتري نياز دارند زيرا بايد تقريبا تمام ناصافيهاي سنگدانه ها با اب پر شود تا امكان لغزيدن آنها به روي يكديگر فراهم گردد. و همچنين هر قدر سطح مخصوص كل دانه ها بيشتر باشد(ريزدانه هاي بيشتري در توده شن و ماسه وجود داشته باشد) بازهم به آب بيشتري نياز دارد روي اين اصل مقدار آب مورد احتياج اين قسمت به درستي معلوم نيست فقط مي توان گفت كه آب مورد نياز اين قسمت تقريبا در حدود 25 درصد وزن سيمان مي باشد يعني اگر از بتن 350 استفاده كنيم تقريبا 80 ليتر براي هر متر مكعب بتن (قدري بيشتر از آب مورد نياز قسمت اول) بخشی از فهرست مطالب مقاله بتن در كارگاه هاي ايرانسنگدانه رفتار فيزيكي سنگدانه ها چگونه شن و ماسه تهيه مي شود هر ساله با طغيان رودخانه ها مقداري دانه بندي اهميت دانه بندي صحيح نقش سنگدانه هاي مختلف در بتن مشخصات بهترين درشت دانه (شن) براي بتن مشخصات بهترين ريزدانه (ماسه) براي بتن چرا در بتن آب مي ريزيم آب بهينه بتن چه مقدار است سيمان مواد تشكيل دهنده سيمان